פון די לינק:
ארויס פון בבל
מיט פינף-און-דרייסיג יאר צוריק, האט ערשיינט אין אמעריקע א מאן מיטן נאמען שלמה העלבראנץ, וועלכער איז אהערגעקומען אינאיינעם מיט א קבוצה אידן, גרינדענדיג דאהי זיין קהילה, מיטן נאמען "לב-טהור".
שלמה איז געווען א בעל-תשובה, שטאמענדיג פון פרייע עלטערן. מיט זיין כאריזמע און צוציאונגס קראפט האט ער באוויזן איבערצוצייגן מענטשן אויף זיין זייט, פארמירנדיג ארום זיך א קרייז פון אידן וועלכע זענען אים נאכגעגאנגען בלינדערהייט און זענען געווען גרייט צו טון פאר אים, אלעס וואס ער וועט נאר באפעלן.
טראצדעם וואס זיין מאדנע ערשיינונג און זיין ניי-אויפגעטראכטע דרך, האט שוין פון אנהויב אן ארויסגעברענגט התנגדות פון גדולי-ישראל, האט מען דעמאלס נאכנישט באגרייפט ווי ווייט זיין קרומער מוח און זיין פאלשער דרך קען אנקומען.
אידן האבן שוין דעמאלס געוואוסט צו זאגן אז ער איז נישט קיין אויסגעהאלטענער מענטש און מען דארף שטיין ווייט פון אים און זיין חבורה, אבער מען האט נישט באגריפן, אז טאמער וועט מען אים לאזן ווייטער אנגיין מיט זיין חבורה, וועט עס קומען צו גאר הארבע און שווערע נאכפאלגן.
אט שטייען מיר אצינד היינט, פינף און דרייסיג יאר שפעטער.
אצינד קלאפן מיר זיך על חטא און מיר באוויינען דעם פאקט, אז מיר האבן נישט גענוג געטון דאס אויסצורייסן ממחנינו.
במשך די יארן האבן זיך זאכן דראסטיש פארערגערט, בשעת די קבוצה זוכט זיך אפצוטיילן פון כלל-ישראל, טוישנדיג פילע יסודות פונעם דרך היהדות הצרופה לנו מדור דור, א שטייגער ווי שם און לבוש, ווי אויך כשרות.
א גרויסער דגש ווערט געלייגט, אפצוהאקן די מענטשן פון די אלגעמיינע גאס. דערפאר איז פארהאן א תקנה אז מען טאר נישט רעדן מיט מענטשן פונדרויסן, סיידן מיט רשות פון די הנהלה אדער אויב מען וויל בעטן געלט פאר די קהילה.
אלע תורות און דרשות אויפן ארט, זענען בגנותם של כלל-ישראל, זאגנדיג אז די איינציגסטע אידן זענען זייער קהילה און בלויז צו זיי וועט משיח קומען. פאר די יונגווארג פארקויפט מען שקרים איבער חסידי'שע אידן יראים ושלמים, זאגנדיג אז אלע זענען פון די ערב-רב, אריינגערעכנט די רבנים און צדיקים וואס זענען פארהייליגט ביי גאנץ כלל-ישראל.
איי, וואס טוט מען מיט אלע מאדנע הנהגות און איינפירונגען, וועלכע זענען נישט אין איינקלאנג מיט די תורה-הקדושה ודברי חז"ל? – נישט קיין פראבלעם, לב-טהור האט אדאפטירט א נייער מהלך, אז אלע אונזערע ספרים זענען מזויף און דורכגעפעסטעט מיט פעלשונגען און טעותים. א באזונדערע ספר איז דערויף ארויסגעקומען, מיטן נאמען "כליא עורב", וואו עס ווערט ארויסגעברענגט אז מיר גייען בדרך טעות, וויבאלד אלע ספרים זענען פאלש, עפ"ל.
דער עיקר צער און ווייטאג, איז צו זען די מיטמאכענישן פון די צאן-קדשים, די קינדער און בחורים אויפן ארט, ווי אזוי זיי ווערן געפייניגט און געפלאגט על לא עול בכפם, בלויז פאר די איינע סיבה זיי צו קענען אראפקלאפן און דערנאך זיי צו קאנטראלירן כאוות נפשם הטמאה.
די קינדער אויפן ארט ווערן געשלאגן און געפייניגט פיזיש און גייסטיש, אראפקלאפנדיג זייער מאראל צו א קלימאקס. די שטראפן וואס די קינדער מאכן דארט מיט, זענען האר-אויפשטעלנד און אומבאגרייפבאר. עס איז נישט קיין זעלטענע זאך אין לב-טהור, אז איינער זאל אויספלאצן מיט א נערוון אויסברוך רח"ל.
ווער רעדט נאך פון דאס געזונט צושטאנד פון די פרויען און קינדער. אויב איז נישט גענוג די טעגליכע ארעמע דייעטע, בשעת מען טאר גארנישט עסן מיטן אויסרייד פון כשרות, גיבט מען צו כסדר תעניתים און סיגופים פאר די אומשולדיגע קינדערליך און פרויען, כדאי צו "מכפר" זיין אויף זייערע חטאים. אלס צוגאב שלינגט מען עס אראפ מיט א מלקות צו דער זייט, אדער מיט א תענית-דיבור במשך עטליכע חדשים.
פון די טיפענישן פון זייער צער, שרייען ארויס צו אונז הונדערטע קינדערליך. זייערע אומהערבארע קולות מאכן טויב אונזערע אויערן, שרייענדיג צו אונז, "ראטעוועט אונז, העלפט אונז"...
ווער רעדט נאך פון זייער גייסטישע אביוז און די שווערע רוחניות'דיגע נאכפאלגן מיט וועלכע זיי ספראווען זיך, בשעת אידישע פרויען און קינדער ווערן דארט פארשוועכט באופן מבהיל, אונטערן קרומען שלייער פון תורה און אידישקייט.
דאס טארן מיר נישט צולאזן – מיר מוזן שרייען דערויף בכל לשון של מחאה וקול.
אונזער קול וועט זיין די הילף וואס מיר וועלן געבן פאר די צאן קדשים.
אצינד האט די רעגירונג גענומען שריט, און צוגענומען פון דארט 160 קינדערליך, תינוקות של בית רבן אשר לא טעמו טעם חטא.
דאס איז בלויז א הצלה פורטא און אן אנהויב פון א ישועה, אבער אויב מיר וועלן נישט צוענדיגן די ארבעט בשלימות, וועלן מיר גארנישט האבן אויפגעטון.
מיר דארפן געדענקען, אז בשעת פון איין זייט האט מען זיי טאקע אוועקגענומען פון דעם ארט, האט מען זיי אבער פון די אנדערע זייט אפגעטיילט פון זייערע עלטערן, בשעת זיי געפינען זיך יעצט באזונדער, ווייט פונדערהיים.
אונזער מטרה איז צו ענדיגן די ארבעט בשלימות. מיר ווילן זיי ארויסנעמען פון דעם ביטערן ארט, אבער אינאיינעם מיט דעם זיי צוריקצוברענגען צו זייערע טאטעס און מאמעס. אויב די קינדער וועלן זיך געפינען אין פרומע הייזער, אינאיינעם מיט אידן שומרי תורה ומצוות, איז עס צום האפן אז די עלטערן וועלן נאכקומען די קינדער און אלע אינאיינעם וועלן זיך געפינען אינדרויסן פון לב-טהור.
פארשטייט זיך אז דאס קאסט תהומות מיט געלט. עס קאסט לויערס, טראנספארטאציע, דירות, עסן, שכר-לימוד, טעראפי, פיזישע און גייסטישע הילף צו פלאצירן די קינדער, זיי צו באגלייטן אין די ערשטע תקופה, ביז מען וועט זיי וועלן זיך געפינען אוועקגעשטעלט ברוחניות און בגשמיות.
מיר דארפן אייער הילף, מיר קוקן ארויס אויף אייער מיטארבעט.
דאס איז נישט "אונזער" מצוה, דאס איז "כלל ישראל'ס" מצוה.
על פי הוראת הרבנים, האט מען מחייב געווען יעדן איד צו באשטייערן לפחות דעם סכום פון 160 דאלער. פארשטייט זיך אז ווער עס קען געבן מער, איז מחויב צו געבן וויפיל ער קען צו ראטעווען די נפשות האומללות, און עווענטואל צו ענדיגן דעם מקום המנעץ את השי"ת.
געדענקט!
וכל המקיים נפש אחת מישראל, כאילו הציל עולם מלא.